Anarchistyczna Solidarność

Tło wydarzeń:

Pozdrowienia z Grecji

Wydarzenia niczym z książki do historii. Dwóch anarchistów aresztowanych za napad na bank. Jeden z nich rabował, z bronią w ręku. Mówi się, że drugi mu pomagał, trzymając pieniądze. Wydarzyło się to w małej greckiej wiosce, 1 października br. I co dalej? Zdarzają się różne rzeczy. W krajach, gdzie mówi się niezrozumiałym i niemożliwym do przetłumaczenia językiem. Czy interesują cię osoby, które brały w tym udział? Rabujący to Christos Stratigopoulos,wcześniej aresztowany i skazany we Włoszech w podobnych okolicznościach. Odrobił karę i wrócił do Grecji. Niewielu o nim pamiętało, wielu go nie znało. Ten drugi to Włoch, Alfredo Bonnano. Tak, właśnie on, kto nie słyszał wcześniej jego nazwiska? W pewien sposób wiadomości o tej sprawie rozprzestrzeniły się na całym świecie, publikowane były również przez niektóre agencje prasowe: „jeden z najważniejszych teoretyków anarchizmu insurekcjonistycznego”, „jeden z głównych ideologów anarchii”, „działacz anarchistyczny i pisarz”, „poszukiwany międzynarodowym listem gończym rabuś”, „teoretyk przemocy rewolucyjnej” wylądował za kratkami. Piewcy anty-terroryzmu, zarówno z Grecji jak i z Włoch zaczęli trąbić o tej sprawie, która była dla nich zdecydowanie soczystym kąskiem. Elementy aby stworzyć doskonałą teorię są gotowe: kraj, w którym ciągle tlą się płomienie po wielkim powstańczym wybuchu, który miał miejsce w grudniu 2008, aktywny grecki anarchista, anarchista z zagranicy znany ze swoich przewrotnych teorii, które wygłaszał podróżując po kraju, obrabowany bank.

Christos wziął na siebie pełną odpowiedzialność za te wydarzenie, spowodowane problemami natury finansowej, zaprzeczył, iż Alfredo brał udział w napadzie. Jednak oczywiście sędzia mu nie uwierzył. Obydwaj nadal przebywają w więzieniu. Pierwszy, dlatego, że śmiał wyciągnąć rękę w stronę bogactwa zamiast zrezygnować i umierać w nieszczęściu. Co więcej, jest anarchistą. Drugi, dlatego… dlatego… dlatego, że być może pomógł swojemu towarzyszowi. I na pewno też dlatego, że jest anarchistą. To wystarczy.

Wydarzenia niczym z książki do historii. Na zewnątrz więzienia, organizowane są akty solidarności. Zbierane są pieniądze, przygotowywane są inicjatywy. Lecz to nie wszystko. W Atenach dwaj więźniowie otrzymują bombowe pozdrowienia od Spisku Komórek Ognia, którzy zakłócają zaprzysiężenie nowego premiera Grecji. W Villejuif we Francji wyrażają swoje wsparcie wybijając szyby lokalnego biura Partii Socjalistycznej. To jedna z piękniejszych stron anarchii, która nie zna granic. A we Włoszech? Trudno tam przekazywać wiadomości wiernie oddając kłamstwa dziennikarzy. Bez komentarza. Autorzy codziennych internetowych komunikatów nic nie piszą. Bojownicy milczą. Mali stratedzy nowych sojuszy zamykają usta. Ruch stał się teraz społecznością i ktokolwiek, kto nie podziela tej zasady i nie rozumie tego języka, nie istnieje. Jest on bezimienny. W pośpiechu za masami, czy zapomniano o jednostkach? Być może tak jest lepiej. Lepsza jest szczera cisza wobec takich działań, gdy nikt już nie wie co powiedzieć, niż pogawędki hipokrytów o solidarności. Zostawmy to strapionym stalinistom i innym starociom. Czy też kilku faszystom trzeciego tysiąclecia , którzy na swoich forach pisali o „horrorze”, przez jaki przechodzą dwaj uwięzieni anarchiści.

Wydarzenia niczym z książki do historii. Dwóch anarchistów aresztowanych za napad na bank. Pierwszy z nich ma 46 lat, drugi 72. Nieważne czy winni czy nie, przez to, że są anarchistami, nie grozi im wymówka młodzieńczych ekscesów czy ekstremizmu. Są uparci, nie zrozumieli więc, że nadszedł czas płynięcia na fali ruchów społecznych, aby bronić nie wiadomo czego na czele władzy, aby zachowywać się jak pracownicy socjalni na rzecz przeklętej ziemi. Nie, oni tego nie pojęli. Sen, o którym marzą w swoich sercach jest zbyt wielki, żeby go pojąć żyjąc w czasach pogoni za czasem i pieniądzem.

Bez przebaczenia nie ma żalu.

Do widzenia, piękne Lugano.

Solidarność z Alfredo Bonnano i Christosem Stratigopoulosem

(9 października 2009)

Anarchiści Alfredo Bonnano i Christos Strtigopoulos przebywają w więzieniu w Amfissie w Grecji. Christos jest oskarżony o zbrojny napad, Alfredo za współudział. Prawnicy poprosili o umieszczenie Alfredo w areszcie domowym ze względu na jego stan zdrowia.

Towarzysze mogą otrzymywać korespondencję pod adresem: DIKASTIKES FILAKES KORIDALLOS, T.K. 18110, ATHENS, GREECE

Aby sfinansować kampanię solidarnościową, organizowane są koncerty benefitowe w Grecji i poza jej granicami. Ludzie, którzy są zainteresowani mogą uzyskać więcej informacji dotyczących zbierania funduszy mogą pisać pod następujący adres: smolikas2@gmail.gr

Rewolucyjna solidarność z Alfredo i Christosem i wszystkimi, którzy walczą przeciwko światu banków i więzień.

Anarchiści z Grecji i innych krajów.

Tłumaczenie z cettesemaine:

http://cettesemaine.free.fr/spip/article.php3?id_article=2598

Oprócz strażników miejskich nowe formy uprawnień dostaną też inne służby państwowej przemocy, takie jak Żandarmeria Wojskowa, Służba Celna, Służba Więzienna, Straż Ochrony Kolei. Będą oni mieli większą swobodę działania, wyposażeni zostaną w dodatkowe rodzaje broni.

Niepokojąca jest też tendencja, jeżeli chodzi o wydatki z budżetu państwa na policję. Od dziesięciu lat sukcesywnie wzrasta suma środków przeznaczonych na tą instytucję. Od 2000 budżet ten praktycznie się podwoił, a największe różnice w budżetach na kolejne lata miały miejsce w ostatnich 3 latach. Jeszcze nie znamy dokładnego budżetu na 2010 rok, ale projekt zakłada wzrost o kolejne pół miliarda złotych, co da sumę bliską 10 miliardów.

Środki te wspierane są odpowiednimi ustawami, które czynią otwarte więzienie, jakim jest państwo, coraz mniej otwartym. Od czerwca obowiązkowe jest udostępnianie odcisków palców przy staraniu się o paszport. Słychać głosy, które mówią o konieczności wprowadzeniu biometrycznych dowodów osobistych i gigantycznych baz danych DNA. Ulice już nie tylko centrów miast zapełniane są policyjnymi kamerami rejestrującymi każdy nasz ruch. To tylko niektóre ze sposobów władzy na radzenie sobie z niezadowoleniem społecznym, związanym z obarczaniem zwykłych ludzi kosztami kryzysu wywołanego przez kapitalistów.

Czy te zmiany prowadzą nas ku „optymistycznej przyszłości” o której rządzący tak ochoczo mówią? Może zapytajmy któregoś ze 100 tysięcy więźniów stłoczonych w dusznych polskich celach, czy widzą kolejny rok w pozytywnych kolorach? 100 tysięcy, to jeden z najwyższych wskaźników w Europie. Do niedoścignionego wzoru polskich polityków, jakim jest U$A brakuje nam jeszcze dużo – tam odsetek jest ponad trzy razy wyższy, ale kolejne ekipy rządzące gonią wielkiego brata ile sił.

Domagający się swoich praw czeczeńscy uchodźcy są zamykani w aresztach. Balcerowicz wciąż lamentuje o konieczności sprywatyzowania wszystkiego. Studia wyższe poddawane są procesowi bolońskiemu, który zamieni je w fabryki nowych, elastycznych i maksymalnie użytecznych dla kapitalizmu pracowników. Robotnikom zabiera się pensje i wyrzuca się ich z pracy, bo „za kryzys musimy płacić wszyscy”. Nowe prawo telekomunikacyjne nakazuje operatorom archiwizowanie wszystkich naszych rozmów, smsów i maili przez określony czas i udostępnianie ich na żądanie służb przemocy. Wmawia się nam, że powinniśmy pracować praktycznie do śmierci. Wszystko przy aprobacie głównonurtowych mediów i pod kontrolą 100 tysięcy policjantów, 100 tysięcy ochroniarzy, oraz kolejnych tysięcy umundurowanych psów, które będą nas bić, więzić i do nas strzelać, gdy tylko dostaną taki rozkaz.

Wymienione wyżej symptomy dotyczą całego świata zachodniego, tylko ze względów pragmatycznych przytoczono przykłady z polskiej rzeczywistości. Nie są one przypadkowe i wynikają z wewnętrznej logiki kapitalizmu – jest on z natury żarłoczny i pełen wewnętrznych sprzeczności. W poszukiwaniu nowych rynków i sposobów powiększania zysków kapitaliści doprowadzają na naszych oczach do bankructwa całych społeczeństw. Jeśli ich nie powstrzymamy nieuchronnie czeka nas konflikt zbrojny. Taki właśnie kulminacyjny moment miał miejsce w latach 30. XX w. ale my, pokolenie progu XXI w. nie zamierzamy umierać w III wojnie światowej!

Historia już raz pokazała, że gdy kapitalizm zaczyna się chwiać, staje się agresywny i bajki o demokracji i dobrobycie szybko zamienia na więzienia, tortury i masowe morderstwa. Jeżeli chcemy zdobyć wolność i podmiotowość, do walki musimy stanąć teraz – kolektywnie i bezkompromisowo. Ci, którzy teraz mają wszystko nie zasługują nawet na własne groby!

Wszelkimi możliwymi środkami atakujmy struktury władzy i tych, którzy czerpią z nich profity!

Kapitalizm to szafot a rządzący to kaci! Zniszczyć ich wszystkich!

Poniżej publikujemy kolejny list od Artura Konowalika, więźnia z ZK w Rzeszowie. We wcześniejszych listach Artur pisał o życiu więziennym, o oddziałach dla niebezpiecznych więźniów, tym razem możemy przeczytać o formach samookaleczeń więźniów. Namawiamy do kontaktowania się z Arturem, wysyłania listów (najlepiej poleconych – są duże problemy z docieraniem do niego korespondencji). Wiemy, że nagłośnienie jego sprawy odniosło skutki i nie mamy na myśli tylko i wyłącznie otrzymywania listów przez Artura. Konowalik nie poddaje się i w poruszający sposób opisuje kawał swojego życia, które jest jednym z bardzo wielu (prawie stu tysięcy) żyć za polskimi kratami więziennymi.

Dopóki wszyscy nie będą wolni, wszyscy jesteśmy więźniami.

ACK Poznań

Artur Konowalik
Zakład Karny
Załęska 76
35-322 Rzeszów

Witam,

Na wstępie dziękuję wszystkim ludziom, którzy w jakikolwiek sposób się zaangażowali w drukowanie moich listów, przetłumaczenie ich na języki obce. Dzięki temu dostałem kilka listów, także z zagranicy, co świadczy, że do dużej rzeszy ludzi dotarły moje słowa, mam także widzenia z osobą, która właśnie poznała mnie dzięki tym listom. To wszystko dzięki dobrym ludziom, którzy mieli jakikolwiek wkład w to wszystko, serdeczne dzięki wszystkim. W poprzednim liście, który był wydrukowany pisałem o oddziale dla niebezpiecznych więźniów, w którym byłem.

Do tego, co napisałem w sumie niewiele mógłbym dodać. Ale chciałbym poruszyć różnego rodzaju formy protestu, jakie ludzie tutaj stosują. Należę do ludzi, którzy też protestowali w ekstremalny sposób, chodzi o tak zwane połyki. Robiło je i robi wiele ludzi z najróżniejszych powodów. Opisując swoje przeżycia i doświadczenia nie piszę tylko o sobie. Jestem jednym więźniem z wielu, którzy mieli takie same lub podobne przeżycia i doświadczenia. Ze względu na bardzo długi czas jaki upłynął nie pamiętam, z jakiego powodu pierwszy raz dokonywałem połyków, było to 10 lat temu a powodów do protestu zawsze było dużo i jakoś nie mogę sobie przypomnieć o co wtedy walczyłem. Może najpierw wytłumaczę co to są połyki, tak się nazywa samouszkodzenie, które wygląda tak, że łyka się różne stalowe rzeczy. Zazwyczaj są to pręty wyprostowane z haków z pryczy lub sprężyny pochodzące też z „łóżka”. Taki wyprostowany pręt stalowy ma od 13 do 18 cm. Łykający zawsze wybiera jak najdłuższy, aby czasami nie wydalić, co zdarzało się podczas gdy pręty były krótkie. Ja łyknąłem dwa pręty powyżej 16 cm, co nie jest łatwą sprawą. Połyk zgłosiłem klawiszowi, było to w ZK w Przemyślu. Jest to mały ZK i taki połyk zrobił sporo zamieszania. Doprowadzono mnie do lekarza, który mnie podotykał i zostałem doprowadzony do prześwietlenia, gdzie musieli upewnić się, że nie kłamię. Po zrobieniu prześwietlenia podpisałem zgodę na operację, którą przeprowadzali w ZK w Krakowie. Zostałem przewieziony na chirurgię do Krakowa. Spotkałem tam ludzi z całej Polski z najróżniejszymi samouszkodzeniami., przeważały jednak połyki. Były jednak groźniejsze samouszkodzenia, jak np. połknięta kotwica, jakiej używa się do łowienia ryb, zrobiona na taki wór i zakotwiczona gdzieś w przełyku. Nieraz w takim miejscu zahaczona, że trudno do nie dotrzeć przez otwarcie klatki piersiowej. Był chłopak, który wyrwał sobie oko. Byli ludzie ze zrobionymi wstrzykami, czyli strzykawką wstrzykiwali sobie różne świństwa, zazwyczaj ślinę w różne części ciała, co powodowało gnicie ciała. Byli ludzie, którzy zasypywali sobie szkłem lub grafitem ołówkowym oczy. Byli z wbitymi igłami w okolice serca. Z połkniętymi żyletkami. Ludzi robili samouszkodzenia z najróżniejszych powodów, zazwyczaj była to forma protestu przeciwko czemuś, forma buntu, forma walki z czymś lub kimś. Byli też ludzie, którym po prostu odwalało z różnych względów i robili samouszkodzenia, lecz było ich mało.

Podczas mojego pobytu tam ludzie opowiadali o słynnym chirurgu o nazwisku D. [nazwisko do wiadomości ACK Poznań], który podejmie się każdej operacji, pomimo tego, że nie jeden umarł mu na stole i niechlubnej ksywie Rzeźnik. Operacje były prowadzone w każde środy, więc wiedziałem, że niewiele mi zostało do położenia się na stół. Widziałem chłopaków po operacjach i byłem wstrząśnięty zdolnościami D. do szycia ran. Rana na 12, 15 cm złapana czterema szwami, krzywo, byle jak, po prostu na odpierdol. Przypuszczam, że ludzie po sekcjach zwłok lepiej są szyci niż ludzie żywi przez „pana D.”. Bałem się tej operacji lecz musiałem przez nią przejść, nie mogłem żyć z żelastwem w żołądku. Przyszła środa i dostałem tabletkę przed operacją zwaną głupim Jasiem na lekkie otumanienie, na strach przed operacją. D. od rana zapierdalał jak maszyna, jeden po drugim. Czekałem na swoją kolejkę, poszedłem do łazienki, gdzie kazano mi podgolić brzuch. Stałem pod prysznicem gdzie zwlekałem. Jakie było dla mnie zaskoczenie gdy zobaczyłem D., który stał w czepku z rękawicami na dłoniach oznajmiając „szybko wyłaź, idziemy na stół bo następny czeka”. Rozjebał mi psychikę i byłem bliski rezygnacji. Lecz przełamałem strach i poszedłem jak baran na rzeź. Położyłem się na zimny stół, gdzie popodpinano mnie do aparatury, był D., jakiś anestezjolog i kilka wrednych bab, które odnosiły się do mnie jak do mięsa do cięcia, anie jak do człowieka. Wstrzyknięto mi coś i patrząc na ogromną lampę odpłynąłem. I co dalej, niby usnąłem lecz tak naprawdę byłem świadomy, byłem sparaliżowany, nie mogłem nawet ruszyć palcem. Słyszałem odgłosy rozmowy, odgłosy narzędzi odkładanych do miseczek. Czułem ogromny ból w miejscu, gdzie mnie otwierano. Byłem świadomy, lecz nic nie mogłem zrobić. Tego nie da się opisać. Po wszystkim przewieźli mnie do pokoju obok, gdzie byłem „wybudzany” przez D. Gdy doszedłem do siebie i mogłem się ruszać i mówić, krzyczałem na D., że wszystko czułem. Zawieźli mnie do celi, gdzie dochodziłem do siebie. Odkleiłem opatrunek chcąc zobaczyć jak to wygląda. Nie zaskoczyły mnie standardowe 4 szwy. Po paru dniach zostałem przeniesiony na ogół, gdzie miałem czekać na transport do Przemyśla. Nikogo nie interesowało przy przerzucaniu mnie na ogół, że jestem po operacji, musiałem dźwigać moje rzeczy, koce, materace i wszystko co posiadałem. A ważyło to dużo. Pomyśleć, że po operacji trzeba nieść taki ciężar samemu. Mówi to samo przez siebie jak to wszystko wygląda.

Dojechałem do Przemyśla. Przy przyjmowaniu mnie zostałem „lekko” pobity. Kopać za bardzo nie mogli, byłem przecież po operacji. Ale tak mnie to wkurwiło, że zaraz po wejściu na celę prostowałem haki i jeszcze tego samego dnia byłem znów wieziony do Krakowa. To był powód, że zrobiłem drugi połyk. Znowu historia zaczęła się powtarzać i znowu czekałem na operację. Przyszła środa i wściekły D. czekał na mnie w swoim królestwie. Mając złe doświadczenie poprosiłem anestezjologa aby dobrze mnie uśpił, gdyż był obchód po celach. Czasami robili takie obchody i pytali o zdrowie tak jakby byli zatroskani i martwili się o zdrowie mięsa do krojenia. Była środa i nie doczekałem się operacji, zostałem przeniesiony na ogół i przewieziony do Przemyśla. Nic z tego nie rozumiałem. Miałem mieć operację i tuż przed operacją zrezygnowano z niej. D. czekał, mieli mnie kroić i z jakiegoś powodu zrezygnowano tuż przed operacją i wywieźli mnie z chirurgii do Przemyśla, gdzie dowiedziałem się, że termin operacji przenieśli, gdyż zagraża to mojemu życiu i operację będę miał za 3 miesiące. Ładnie, ze stalowymi prętami w żołądku chodzić 3 miesiące. Dosyć często bolał mnie żołądek gdyż pręty nie zawsze dobrze się układały, ścianki żołądka uciskały pręty i bolał brzuch. Później się dowiedziałem, że celowo byłem w ostatniej chwili odwołany z operacji. Byłem „buntowniczym, krnąbrnym” więźniem i chcieli mi dać nauczkę i odstraszyć od połyków (zajebisty sposób, aby dać nauczkę i odstraszyć. Nie ma co). Przemęczyłem te 3 miesiące i zawieźli mnie w końcu do D., gdzie ze strachem a zarazem ulgą kładłem się na stół. Znowu poprosiłem na miejscu leżąc aby dobrze mnie uśpili. A anestezjolog ku memu zdziwieniu zadał mi pytanie „A nie będziesz robił więcej połyków?”. Wszystko mi to wyjaśniło. Już byłem pewien, że chujowe mnie uśpienie nie było przypadkową, lecz celową zagrywką, aby „odstraszać”. Odpowiedziałem, że nie będę więcej robił połyków, nie wiedząc czy to rzeczywiście ostatni mój połyk i zostałem uśpiony jak należy.

Po operacji jednak nie było już tak kolorowo, coś mi się działo, że spuchł mi brzuch. Wszystko podeszło ropą i bolało jakby miał mi pęknąć brzuch. Po paru dniach zgłosiłem to i od razu wylądowałem znowu na stół, gdzie na żywca wjebano mi przez zasklepioną już ranę nożyce i wbito głęboko dren. Schodziła ze mnie ropa i wypłynęły kawałki zielonej tratwy, którą mnie szyli. Wniosek jest prosty, albo dostał się do brzucha jakiś brud podczas operacji albo to ta tratwa, którą mnie poszyli bo wypływała małymi kawałkami. Tak to wszystko było ponad moje siły i stwierdziłem, że to koniec już z połykami. Pisząc to wszystko chciałem opisać wszystko z mojego doświadczenia, takich ludzi z podobnymi doświadczeniami jest dużo. Są traktowani nie jak ludzie, lecz jak rzeczy, jak mięso do krojenia, które kładzie się na stół i bawiąc się w chirurga kroić. Patrzę na to wszystko z punktu widzenia, że wszyscy ludzi powinni być traktowani jak ludzie, jak równi ludzie bez względu na podziały typu człowiek z wolności i więzień. Takich rażących sytuacji gdzie łamie się prawa człowieka widziałem bardzo dużo, przykładem może być np. ZK w Kielcach. Wspomnę, że po samouszkodzeniach psychiatra z Krakowa słynny T. [nazwisko do wiadomości ACK Poznań] po rozmowie ze mną „5-minutowej” stwierdził, że mam zaburzenia osobowości i jestem pierdolnięty bo protestuję i buntuję się odbierając sobie zdrowie. Przepisał mi jakiś syrop, po którym z pewnością op dłuższym czasie byłbym rośliną, był niby na uspokojenie, wypiłem go raz, MASAKRA.

I po takiej opinii jaka napisał wylądowałem w Kielcach na oddziale dla „pierdolniętych”. Większość naprawdę o byli chorzy ludzie, ale byli też normalni ludzie, którzy po prostu znaleźli się tam, bo protestowali, buntowali się. Widziałem traktowanie tych ludzi przez służbę więzienną, były to poniżania, wyzwiska wulgarne, kopanie po tyłku, często tych najsłabszych, skończonych prochami, którzy nie mieli kontaktu z rzeczywistością. Ludzie tam dostawali w kieliszkach prochy, często po kilka sztuk, różne kolorowe, po których byli jak zombie. Z takich się wyśmiewani i tacy byli szykanowani najbardziej. Nie mogli się postawić, zaprotestować, dlatego często byli ofiarami. I oni mieli się za lepszych ludzi niż ci, którzy tam przebywali? Ja jak byłem przyjmowany to znaleźli mi nielegalną rzecz, którą posiadałem, przybiegła kierowniczka, która rządziła całym wariatkowem czyli dwoma oddziałami. Nie znając mnie zaczęła mnie wyzywać od wariatów, debili itd. Nie wytrzymałem i krzyknąłem do jakim prawem wyzywa mnie nie znając mnie. Tak byłem wtedy wulgarny co do niej. Widząc, że się postawiłem, uciekła na inny oddział a mnie wzięli na dyżurkę, gdzie przyszło kilku klawiszy i skopali mnie, później zadali mi pytanie czy wiem dlaczego i za co. Oczywiście, że wiedziałem. Stwierdzili także, że z tygrysów robią tu kotki. Później miałem spokój, odnosili się do mnie normalnie, jak na warunki więzienne. Wydaje mi się, że zobaczyli, że nie dam się, nie pozwolę sobą pomiatać i dlatego dali mi spokój. Po 1,5 miesiąca stanąłem na komisję, na której zadano mi pytanie „po co pana tu przywieźli, jest pan normalnym człowiekiem”, co znaczyło, że nie jestem pierdolnięty i przewieźli mnie z powrotem do Przemyśla ku zdziwieniu klawiszy, którzy mnie przyjmowali. W Kielcach byłem tylko 1,5 m-ca, więc do końca nie poznałem wszystkiego, gdyż jest to za krótki czas.

W poprzednich listach i teraz to co napisałem to z grubsza opisałem system jaki tu działa. Nie stawia nas więźniów w jednym szeregu z tak zwanymi „normalnymi ludźmi”. Zawsze byliśmy, jesteśmy i będziemy postrzegani jako ludzie z marginesu, którzy według systemu powinni czuć się gorsi od wszystkich. I dopóki będzie istniał taki podział będzie wybuchał we mnie bunt. Skoro mam być inny niż wszyscy to właśnie taki będę. Niektórzy mogą mnie nie rozumieć, mogą oceniać, mogą krytykować, Lecz tak naprawdę wiele ludzi nie wytrzymałoby tutaj lat zmagania się z systemem. Ja mam cel jeden, działać. Nie leżeć na pryczy i myśleć, że coś by się zrobiło ale nie ma się odwagi. Ja coś robię i jestem z tego dumny. Chciałbym pozdrowić wszystkich ludzi, którzy do mnie napisali i podziękować im. Proszę o listy, odpiszę na każdy. Proszę wysyłać listy polecone, wtedy nie zaginie „w drodze do mnie”.

Dziękuję za wszystko.

Artek

za www.ack.most.org.pl

Niektóre z najprostszych lekcji w tej kwestii powinniśmy pobrać od anarchistów z Grecji. Towarzysz aresztowany za obrabowanie banku zostaje pobity w więzieniu przez strażników, anarchiści pokazują wsparcie na zewnątrz więzienia, po czym atakują banki oraz tych, którzy bronią obecnego porządku społecznego – policję. W USA ludzie zaatakowali policję po tym, gdy oni napadli na demonstrantów w porcie w Olympii, później, w ciągu kilku miesięcy policja stała się ponownie ofiarą za swoje brutalne akty przemocy przeciwko nam wszystkim i musieli opuścić radiowóz, aby uciec przed wściekłością widzów koncertu Dead Prez, w kolejnych miesiącach atakowano banki w Bremerton oraz zostawiono przyklejone do cegieł kartki zaadresowane do tych, którzy przyczyniają się do podtrzymywania istnienia w duszącym biedą życiu. Te działania to akty rewolucyjnej solidarności. Gdy widzi się towarzyszy anarchistów wyrażających swoją wściekłość i uderzających w sam środek mechanizmów i instytucji, które chciałyby nas zniewolić, gdy widzi się upadek ich pustego autorytetu i później działa się tak, aby podtrzymać i rozprzestrzeniać opór, dołączyć do tej walki o odzyskanie kontroli nad każdym aspektem naszego życia, poprzez walkę z tymi, którzy nie chcą tego widzieć, to jest właśnie rewolucyjna solidarność.

Jesteśmy przecież przeciwko władzy, tak? Nazywamy się anarchistami? Niech więc solidarność będzie eksplozją działań rewolucyjnych! Niech pomoc wzajemna będzie czymś więcej niż tylko teorią, czymś więcej niż dzieleniem się. Niech będzie pomaganiem sobie nawzajem poprzez publiczne wspieranie akcji rewolucyjnych, jeśli czujesz się bezpiecznie, aby to zrobić, lub też pisanie o wsparciu i wytłumaczenie tych działań oraz rozprowadzanie tych myśli na szeroką skalę pośród tych, którzy niekoniecznie nazywają się anarchistami. Nie tylko wśród przyjaciół i towarzyszy, nie tylko w centrach socjalnych czy miejscach koncertów, ale na przystankach autobusowych, w szkołach, miejscach pracy, na rogach ulic w ręce nieznajomych. Znajoma próbowała mi kiedyś wytłumaczyć swoje rozterki na temat tego, jak postrzegani są greccy anarchiści na Zachodzie. Powiedziała śmiejąc się „Oni nie tylko mają taki tik nerwowy, który każe im rzucać butelki z benzyną w stronę policji!”, po czym dodała „To są zwykli ludzie, nie jacyś super bohaterowie. Oni wychodzą na ulice i rozmawiają z ludźmi na temat anarchizmu, rozdają ulotki i broszury!”. To może być kolejna rzecz, której moglibyśmy się nauczyć. Nie powinniśmy bać się naszych żądz i pasji, naszej wściekłości i wzburzenia. Te uczucia są bardzo prawdziwe i wiele innych osób odczuwa te same frustracje, te same konflikty na co dzień i nigdy nie ma przy nich nikogo, kto by im powiedział, że ich odczucia mają prawo istnieć. Jeśli pozwolimy tym uczuciom i emocjom zdusić się głęboko w nas, władza osiągnie sukces tworząc świat bez oporu, bez godności i serca.

Będę absolutnie szczery odnośnie moich pragnień i intencji. Chcę widzieć koniec tego świata, który alienuje mnie od tego, na czym mi zależy, rzeczy, dzięki którym moje ciało żyje, świata, który alienuje mnie od moich własnych uczuć i chce zgubić mój umysł po to, aby podtrzymać swoje własne istnienie. Pragnę anarchii, absolutnej wolności. Oczywiście więc,gdy zobaczę opór i chwile rewolucyjne, które przepływają przez nasze wspólnoty, stające się codziennością i normą, wywoła to uśmiech na mojej twarzy. Tak długo jak jesteśmy w stanie podtrzymywać swoje cele i nie wpadać w sytuację, gdzie nasze akcje stają się środkiem rozbicia. To, co mam tu na myśli, to to, że nie powinniśmy zacząć myśleć, że same nasze akcje zniszczą to, co niszczy nas. Możemy niszczyć tyle, ile chcemy, burzyć tyle, ile chcemy, ale jeśli nikt nie wie, że te akcje się odbywają i nikt nie ma pojęcia dlaczego, poza tym co napisze o tym kapitalistyczna prasa, są to tylko półśrodki, przez które przestajemy widzieć nasze cele. Jeśli pozwolimy zapomnieć o tych chwilach buntu, popadamy z powrotem w przepaść zrytualizowanych, nudnych i smutnych protestów. Nie pozwólmy, aby tak się stało. Stwórzmy sytuację, gdzie rewolucja to nie tylko jakaś teoria czy ideologia, ale nasze życie. I niech wszyscy wiedzą, że to ma miejsce i nie pozwólmy, aby kapitalistycznej trudniej było pisać o tym ciągle jako o robocie „rewolucjonistów” i „radykałów”. Chodźmy na rozprawy sądowe naszych towarzyszy i pokażmy swoje poparcie bez znaczenia, jaką polityczną naturę posiadają ich czyny, które prawo nazywa przestępstwem. Ponieważ największa ze zbrodni nazywa się wolność. Pozbądźmy się tych form specjalizacji. To są tylko role społeczne, których należy się pozbyć tak jak wszystkich innych. To jest o nas wszystkich. Nasze życie jest tu stawką. Musimy zauważyć, jak bardzo jest to pilne, ponieważ nasza wola wyzwolenia nie może czekać. A ponieważ ci, którzy dominują, nie mają zamiaru oddać nam naszego życia z powrotem, musimy sami je odzyskać, bez pytania o pozwolenie.

Musimy być przy sobie, chronić się i pomagać sobie wzajemnie. To długa i nieznana droga oporu, a my porzuciliśmy naszych przewodników. I z silnymi sercami, wygramy.

]]> http://podbrukiem.wordpress.com/2009/04/29/run-a-crow-pewne-przemyslenia-na-temat-rewolucyjnej-solidarnosci/feed/ 2 podbrukiem http://podbrukiem.wordpress.com/2009/04/28/alfredo-bonanno-rewolucyjna-anarchistyczna-organizacja-insurekcjonistyczna/ http://podbrukiem.wordpress.com/2009/04/28/alfredo-bonanno-rewolucyjna-anarchistyczna-organizacja-insurekcjonistyczna/#comments Tue, 28 Apr 2009 08:36:18 +0000 podbrukiem http://podbrukiem.wordpress.com/?p=68 ]]> Wierzymy, że zamiast federacji i zorganizowanych grup w tradycyjnym sensie – części ekonomicznej i społecznej struktury należącej do rzeczywistości, która już dłużej nie istnieje – powinniśmy formować grupy wsparcia (affinity groups – przyp. tłum.) opierające się na sile wzajemnych osobistych znajomości. Te grupy powinny być zdolne do przeprowadzania skoordynowanych akcji przeciwko wrogowi. Jeśli chodzi o aspekty praktyczne, wyobrażamy sobie współpracę pomiędzy grupami i jednostkami w celu znalezienia środków, dokumentacji i wszystkiego innego potrzebnego do przeprowadzania takich akcji.

Z kolei jeśli chodzi o analizy, staramy się rozpowszechniać je w tak dużej liczbie jak to możliwe poprzez nasze publikacje, spotkania i debaty nt. konkretnych zagadnień. Struktura organizacji insurekcjonalistycznej nie obraca się wokół okresowych kongresów typowych dla dużych, syndykalistycznych organizacji lub federacji oficjalnego ruchu. Jej punkty odniesienia dostarczane są przez całość sytuacji w walce, czy są to ataki na klasowego wroga czy momenty refleksji i zadania teoretyczne. Grupy wsparcia powinny wnosić wkład do formacji bazowej komórki. Rolą tych struktur jest zająć miejsce starych związkowych organizacji oporu – włączając w to te, które naciskają na anarchosyndykalistyczną ideologię – w różnych walkach przejściowych. Polem akcji komórki bazowej byłaby każda sytuacja, gdzie klasowa dominacja wznosi podział pomiędzy włączonymi i wyłączonymi. Bazowe komórki prawie zawsze formowały się jako konsekwencja akcji anarchistów-insurekcjonistów, ale nie składają się one tylko z anarchistów (…) Pewna liczba bazowych komórek może tworzyć strukturę koordynującą z takim samym celem. Te specyficzne struktury organizacyjne są oparte na zasadach permanentnej konfliktowości, samorządności i ataku. Poprzez permanentną konfliktowość rozumiemy nieprzerwaną walkę przeciwko klasowej dominacji i tym, którzy są za nią odpowiedzialni. Poprzez samorządność rozumiemy niezależność od wszystkich partii, związków zawodowych i sponsoringu, jak również znajdowanie środków koniecznych do organizowania i prowadzenia walki wyłącznie na podstawie spontanicznych wkładów. Poprzez atak rozumiemy odmowę jakiejkolwiek negocjacji, mediacji i kompromisu z wrogiem. Polem akcji grupy wsparcia i bazowej komórki są masowe walki. Te walki są prawie zawsze przejściowe, co oznacza, że nie mają bezpośredniego, natychmiastowo niszczącego efektu. Często proponują proste cele, ale mają na celu zebranie sił w celu rozwinięcia walki w kierunku większej ilości [celów]. Tak czy inaczej, ostatecznym celem tych przejściowych walk jest zawsze atak. Jest także oczywiście możliwe, aby pojedynczy towarzyszy/ki i grupy pokrewieństwa uderzały w jednostki lub organizacje Kapitału i Państwa niezależnie od jakiejkolwiek bardziej kompleksowego układu. Sabotaż stał się główną bronią wyzyskiwanych ich walce, w scenariuszu, którego rozszerzenie zobaczyliśmy przed naszymi oczami. Kapitalizm kreuje warunki kontroli i dominacji na poziomie nigdy wcześniej niespotykanym poprzez technologię informacyjną, która nie może być używana do niczego innego, jak utrzymywania władzy.

- ponieważ chcemy zniszczyć kapitalistyczny porządek świata, który dzięki komputerowej nauce restrukturyzacji nie jest technologicznie użyteczny dla nikogo, poza zarządcami klasowej dominacji

- ponieważ jesteśmy za natychmiastowym, niszczącym atakiem przeciw strukturom, osobom i organizacjom kapitału i państwa

- ponieważ konstruktywnie krytykujemy tych wszystkich, którzy są w sytuacji kompromisu z władzą w swojej wierze, że walka rewolucyjna jest w obecnym czasie niemożliwa

- ponieważ zamiast czekać, zdecydowaliśmy się prowadzić akcje, nawet jeśli czas nie jest odpowiedni

- ponieważ chcemy doprowadzić ten stan rzeczy do końca już teraz, zamiast czekać do czasu, gdy warunki uczynią możliwym jego transformację

TO SĄ POWODY, dla których JESTEŚMY ANARCHISTAMI, REWOLUCJONISTAMI I INSUREKCJONISTAMI

Przemoc państwowa i terroryzm szefów nie znają żadnych ograniczeń i moralnych zahamowań. Rewolucjoniści, a konkretnie anarchiści, mają prawo reagować na tę przemoc poprzez przemoc rewolucyjną.

Komplikacje pojawiają się, gdy przyglądamy się bliżej stanowiskom tych, którzy popierają strategię non-violence. Na pierwszy rzut oka wybierają oni tylko metody pokojowe, które rzeczywiście, gdy się patrzy na nie w odosobnieniu od innych, nie używają przemocy, np. niefizyczne atakowanie wroga. Kiedy jednak spojrzymy na nie w szerszym kontekście walki, ich interwencje (oprócz tych organizacji, które używają metod non-violence jako alibi, aby w ogóle nic nie zmieniać) okazują się tak samo brutalne jak te, które są przeprowadzane przez tych, którzy przeprowadzają akcje z użyciem „przemocy”.

Marsz „pacyfistycznych” demonstrantów jest sam w sobie wydarzeniem gwałtownym, które narusza porządek wyzysku. To demonstracja i pokaz siły. Nie różni się od demonstracji „agresywnej”, przynajmniej odnosząc się do jej celu. Ze strategicznego rewolucyjnego punktu widzenia pomysł demonstracji z użyciem przemocy, która byłaby w stanie wygrać i utrzymać militarne zwycięstwo nad wrogiem, jest dziś niemożliwy. Mówiąc to, wcale nie odrzucamy idei rewolucyjnej przemocy. Mamy jedynie na myśli to, że musimy jasno unikać wychwalania karabinu z jednej strony, a z drugiej unikać stania się policjantem w tej sytuacji.

Czysta werbalna różnica pomiędzy przemocą a non-violence to fałsz. Dobrze wykształcony burżuj może z łatwością „teoretyzować” na temat najbardziej nieokiełznanej przemocy przeciwko klasie szefów, ale z dużą trudnością zdoła ją przełożyć na praktykę w warunkach wymagających całkowitego poświęcenia dla celów rewolucyjnych. Najczęściej jego przemoc jest tylko werbalna. W praktyce woli on, aby rzeczy pozostały w starym porządku ponieważ pozwala mu to między innymi na trenowanie jego ognistej retoryki.

Inny dobrze wykształcony burżuj może czuć, że został stworzony do wychwalania idei non-violence, jednak ciągle jako coś teoretycznego, coś potępiającego negatywne „instynkty” walki i przemocy, uświęcając pozytywne „instynkty” pokoju i braterstwa. Jednak z trudnością przyjdzie mu przełożyć te „pryncypia” non-violence na praktykę w codziennym zaangażowaniu w walkę społeczną. Będzie wolał wygodę pozostania w tej samej sytuacji, gdzie może dalej rozmyślać o pokoju i braterstwie.

Zanim zaczniemy mówić o różnicy pomiędzy przemocą a non-violence, powinniśmy nakreślić czy pytanie to odnosi się do sytuacji prawdziwej, czy jest to teoria abstrakcyjna i nie ma właściwie zamiaru wprowadzać jej w życie. Jedynie w tym drugim przypadku możemy bowiem dyskutować o strategicznych i militarnych warunkach, które czynią z metod non-violence coś mniej efektywnego i łatwiejszego do obejścia przez władzę. Lecz ta dyskusja powinna mieć miejsce później, pytanie o metodę nie jest nigdy abstrakcyjne.

Nie jesteśmy zainteresowani filozoficzną dyskusją o przemocy, która prowadzi do biologicznych teorii o dziedzicznej przemocy gatunków itd., śmierdzi to teologią. Ważne jest, aby podejść do walki w rzeczywistości. Reszta pozostaje kwestią wyboru środków i najlepszym sposobem, aby ich użyć.

Jeśli jesteśmy osobiście przekonani, że metody non-violence są niewłaściwe w dzisiejszej walce społecznej, nie dlatego jesteśmy przeciwko towarzyszom, którzy widzą walkę ze swojego punktu widzenia z użyciem metod non-violence. Co jest dla nas ważne to prawdziwe zaangażowanie w walkę, nie ograniczanie się do mówienia o „walce bez użycia przemocy” jako alibi, aby policja zostawiła nas w spokoju.

Abstrakcyjne dyskusje o przemocy (prawie zawsze gwałtowne i krwawe) i tak jak abstrakcyjne dyskusje o non-violence (prawie zawsze idiotyczne i udające utopię) są równie obrzydliwe. Możemy tylko odnieść się efektywnie do historycznej zbrodni wyzysku, terroryzmu i zinstytucjonalizowanej przemocy poprzez walkę, używając takich metod, jakie tylko uznamy za potrzebne. Przemoc (czy non-violence) w słowach i przemowach nic nie zmieni.

Ludzie żyjący w tych samych czasach co my, zdają się żyć poprzez ciągłe wykonywanie jakiejś pracy, bezustannie gubiąc się pomiędzy milionami obowiązków – w tym najsmutniejszym z nich – cieszenia się z życia. Ukrywają niezdolność do kierowania własnym życiem ze szczegółowo określonymi gorączkowo wykonywanymi działaniami, które nadają tempo, które towarzyszy ich coraz bardziej biernym sposobom zachowania. Są nieświadomi lekkości negatywnych aspektów swojego życia.

Mamy wybór, aby nie żyć. To najpiękniejszy powód aby otworzyć się na radość z życia. „Zawsze jest czas, aby wszystko skończyć, można się równie dobrze zbuntować i bawić” – tak mówią materialiści.

Mamy wybór, aby nie działać oraz najpiękniejszy powód do działania. Mamy w sobie potencjał działań, które możemy przeprowadzić, i żaden przywódca czy cywilizacja nie będzie nigdy w stanie pozbawić nas możliwości powiedzenia „nie”. To, kim jesteśmy i czego pragniemy zaczyna się na „nie”. Z tego wywodzi się jedyny powód, dla którego chce nam się rano wstawać. Z tego rodzi się jedyny powód, dlaczego pragniemy iść uzbrojeni, aby atakować porządek, który nas dusi.

Z drugiej strony istnieje rzeczywistość, ze swoimi zwyczajami i oczywistościami. I oczywiście od tej społecznej trucizny można umrzeć.

A jeszcze z innej strony, jest insurekcja, nieznana, która wlewa się w życie nas wszystkich. Możliwy początek wyolbrzymiałej praktyki wolności.

Rozdział IX oraz słowo końcowe „Na noże”

Autor nieznany

Niestety ten błąd popełniano zbyt często. Leniniści wiele razy przedstawiali koncepcje, które odnoszą się do wojny w ogóle, często wpływ mieli na nich dzieła Clausewitza, czy Lenina, który czytywał Napoleona, Clausewitza, Moltkego, von der Goltza, Fryderyka Wielkiego itd. Stąd wszystkie konkluzje odnoszące się do dialektyki wojny i pokoju, które w najlepszym przypadku są bardzo naciągane. Co jest jeszcze bardziej poważne, prowadzi to do całkowicie autorytarnego pojęcia rewolucji, widzianej jako wynik pracy pewnej bardzo uzdolnionej osobowości czy elity uzdolnionych ludzi ze strategicznym planem podobnym do tradycyjnej wojny, którą prowadzą w celu zwycięstwa. Ci, którzy poszli tą drogą to takie osoby jak Cezar, Napoleon, Trocki, Mao-Tse Tung, wszyscy fałszerze zwycięstwa, którzy doszli do niczego w potrzebie uzyskania rezultatów za wszelką cenę.

W ten sposób rewolucja okazuje się problemem teoretycznym, a walka rewolucyjna staje się kwestią strategiczną. W swojej niedawnej książce Cesare Milanese napisał, że Lenin i Trocki studiowali na temat korzeni „rewolucyjnych idei bolszewickich” w muzeum brytyjskim w latach 1900-1903 tak, jakby już widzieli swoje zwycięstwa w przyszłości.

Dla nas to jasne, że z taką perspektywą metodologia walki rewolucyjnej staje się niczym innym niż przewodnikiem wojennym, podczas gdy powinna być ona przewodnikiem dla bojowników. Jest znacząca różnica pomiędzy nimi. Żołnierz w tradycyjnym rozumieniu tego słowa to praktycznie tylko przedmiot, który wykonuje rozkazy i umiera, a bojownik w sensie rewolucyjnym to podmiot, który musi myśleć, a gdy zaistnieje potrzeba, również umrzeć. Jest więc niemożliwe aby zasugerować czy narzucić na bojownika idee, które mogą być wykonane tylko przez żołnierza.

Dziś fundamentalnym błędem jest brak wiary w konstruktywne możliwości mas, więc rewolucjonista wierzy, że musi pracować, nawet w muzeum brytyjskim, nie w swoim interesie, ale zamiast niego, niezależnie od jakiegokolwiek rozważenia jego obecności. Oni nie zdają sobie sprawy z tego, że rewolucja nie jest wydarzeniem podobne do wojny, ale jest to również, i przede wszystkim, wydarzenie społeczne i ludzkie. To wszystko nieubłaganie prowadzi do nowych, jeszcze bardziej przerażających struktur autorytarnych.

To całkowita prawda, że aktywna mniejszość potrafi przeprowadzić prewencyjne wyjaśnienie. Ale wyjście z tego punktu do uznania ich walki jako czegoś oddzielnego od kontekstu społecznego, czegoś innego niż efektywne działanie mas – tak jak w przypadku bezwzględnie trafnych badań nad wojną rewolucyjną – wydaje mi się całkiem absurdalne.

To nie do końca prawda, że wszystkie metody walki rewolucyjnej mogą wyrastać z z abstrakcyjnego jej pojmowania. Myślenie w ten sposób jest mylące odnosząc się do prawdziwego znaczenia metodologii rewolucyjnej. Dlatego, przed badaniem metod, ważne jest aby wyjaśnić kilka punktów: koncepcję rewolucji, alternatywę (tylko widoczną) pomiędzy przemocą a non-violence i (konkretną) alternatywę pomiędzy władzą a wolnością.

Pojęcie rewolucji

Żaden inny termin nie był nigdy tak kontrowersyjny. Nawet faszyści mówili o rewolucji. Dojście bolszewików do władzy w Rosji jest również uznawane za rewolucję, a rewolucję francuską uznaje się za tą, która przewodziła hasłom o prawach człowieka. Zaistniało wiele odmiennych oraz sprzecznych sytuacji, różne okresy czasu, różnorakie problemy, a nadal używa się tego samego terminu, co niesie ze sobą tak wiele konsekwencji.

Rewolucja to zmiana wartości, nie jakaś banalna modyfikacja norm. Wraz z rewolucją rodzą się nowe sytuacje, nowe instytucje a stare warunki i przywileje są niszczone, podczas gdy atmosfera sprawiedliwości i równości zaczyna zajmować miejsce poprzedzającej ją atmosfery tyranii i podziałów społecznych. Lecz ten schemat nie bardzo się odnosi do efektywnej analizy elementów potrzebnych aby określić modyfikację sytuacji przywilejów następujących po rewolucyjnych wydarzeniach.

Tutaj pojawia się niepokojący element, który uniemożliwia zastosowanie rewolucyjnych pryncypiów, które wszyscy uznajemy za liberalne z natury. Gdy przyjrzymy się temu elementowi, zobaczymy dwie skażone sytuacje, jedna jest typowa dla aktywnych mniejszości, druga jest typowa dla mas. Pierwsza jest określona przez fakt, iż aktywna mniejszość, która jako pierwsza powinna mieć jasno określone idee, nie posiada ich w ogóle i często gubi się w nagłych sytuacjach, łatwych rozwiązaniach i dochodzi do porozumienia z elementami, które są rewolucyjne tylko na pierwszy rzut oka, a w rzeczywistości są fundamentalnie kontrrewolucyjne. Druga jest określona przez fakt taki, że masy poddawały się ograniczeniom narzuconym przez władzę tak długo, że dziś nie są w stanie zaakceptować nowych antyautorytarnych struktur, które wydają się im czymś zupełnie abstrakcyjnym. Jeśli dodamy do tego siły pozostałej reakcji i niezdolność przewidzenia konstrukcji prawdziwie rewolucyjnej organizacji z funkcjonalnymi, a nie strukturalnymi czy hierarchicznymi koncepcjami, powinniśmy mieć pojęcie na temat problemów, które to wywołuje.

Właśnie dlatego zadaniem aktywnej mniejszości powinno być przekształcanie atmosfery i przygotowywanie jej na walkę przeciwko ideologiom władzy. Innymi słowy, przygotowanie do rewolucji. Aby to zrobić ważne jest, aby walczyć z tym brutalnym systemem środkami, które również używają przemocy. Nie ma innej alternatywy. Nasza walka nie może być ślepym wyrazem wściekłości, ale racjonalnym uderzeniem z zimnym i precyzyjnym spojrzeniem na naszego wroga. Bez wahania ale też bez nienawiści, która mogłaby tylko spowodować więcej szkód niż dobrego oraz podminować cały proces rewolucyjny na poziomie moralnym.

Alternatywa pomiędzy przemocą i non-violence

Jak już powiedzieliśmy te alternatywy są tak iluzoryczne jak doktryna non-violence, która w rzeczywistości nie istnieje. Ta ostatnia to właściwie tylko degeneracja idei defensywnej przemocy czy po prostu gra słów, ponieważ odniesienie do przemocy praktycznie nie istnieje w najprostszym sofizmacie. Gdy hinduscy zwolennicy wielkiego teoretyka non-violence otoczyli reakcjonistę, który chciał ich zmusić do zaakceptowania jego żądań, powiedzmy po jakimś strajku, i zamknęli go w środku kordonu bez nakrycia głowy w pełnym słońcu, też używali jednej z technik non-violence. Jesteśmy więc pewni, że nie ma żadnej alternatywy wobec teorii przemocy rewolucyjnej zamierzonej jako przemoc defensywna dla każdego, kto chce walczyć i niszczyć system nikczemności i wstydu.

Jesteśmy przekonani, że tylko rewolucja z użyciem przemocy jest w stanie rozwiązać problem społeczny w stadium, z którym niektóre kraje z różnych części świata musiały się skonfrontować w dotkliwej fazie burżuazyjnego kapitalizmu państwowego.

Nie istnieje jednak potrzeba, aby wierzyć, że przemoc rewolucyjna, tylko dlatego, że określamy ją jako „defensywną” musi koniecznie być użyta po tym jak siły reakcji pokazały swój ofensywny charakter i zaatakowały siły rewolucyjne, czy – co gorsza – rozpoczęły prewencyjne działania kontrrewolucyjne. Takie rozumowanie byłoby czystym samobójstwem.

Przemoc rewolucyjna to zapobiegawcza organizacja i prewencyjny atak na siły burżuazji. To walka przeciwko instytucjom państwa, to konkretne poszukiwanie konfrontacji, dążące do poddania się superstruktury państwowej. Przemoc rewolucyjna to inicjatywa, przygotowanie organizacji partyzanckich, formowanie się sił oporu, wymyślanie nowych sposobów ataku. Mimo wszystko, przemoc rewolucyjna to nadal przemoc defensywna. To instytucje takie jak państwo, struktury burżuazyjne, wojskowe siły represji, policja i każde zarządzenie wprowadzone przez grupę szefów to właściwie prowokacja, atak, wyrok, systemowe uderzenie. Nawet wtedy, gdy wszystkie te represyjne formy władzy podejmują luźniejszy i tolerancyjny dialog, nawet gdy czujemy przyjazną rękę na ramieniu, to jest właśnie moment, aby uderzyć mocniej i głębiej.

Powstająca siła walki rewolucyjnej musi być rozpoznana na początku każdej próby wyzwolenia tych, którzy są ofiarami opresji, co jest niemożliwe do wyobrażenia w autentycznych mechanizmach czynników ekonomicznych i politycznych, które określają dojrzałość sytuacji rewolucyjnej. Ta sytuacja wymaga woli ludzi, ich zdeterminowanych i świadomych akcji, ich akcji z użyciem przemocy skierowanych przeciwko instytucjom.

Alternatywa pomiędzy władzą a wolnością

Lecz złamanie wartości spowodowanych przez rewolucję może pójść w dwóch kierunkach. Pierwszy to ten autorytarny, wspierany przez fakt, że moment rewolucyjny jest bardziej chaotyczny niż każdy inny, pozostawiający niewiele czasu do zastanowienia. To moment, w którym sytuacje, wspierane przez wolę ludzi, przecinają się z sytuacjami życia codziennego oraz ze strukturami politycznymi i ekonomicznymi. Obecność starej autorytarnej struktury ideologicznej, głównie wywodzącej się z burżuazyjnych struktur organizacyjnych i produkcyjnych, nie może być łatwo wyeliminowana. Jeśli do tej sytuacji dochodzi obecność ludzi, którzy nie są gotowi na rozwiązania antyautorytarne, ludzi, którzy nie bardzo wierzą w możliwość samo determinacji mas, można zrozumieć dlaczego jest tak wiele możliwości rewolucji autorytarnych.

Pozostaje więc inny kierunek, ten antyautorytarny. To bardziej świadome i trudne rozwiązanie. Nie do końca jednak, ponieważ obiektywne sytuacje określone przez przeważające czynniki ekonomiczne są odmienne od tego rodzaju rozwiązań, ponieważ aktywna mniejszość może nie posiadać wystarczającej wiary w masy, czego wymaga to rozwiązanie, przez co czują się wybrani, aby postawić się w roli mas, jak mówią dla wyższych celów rewolucji. W tym miejscu widać, że owo nieporozumienie, o którym mówiliśmy na początku, to kłamstwo. Wyższe cele rewolucji nie istnieją w momencie, gdy są zaprzedane przez autorytarne postaci, gdy początkowa antyautorytarna wizja staje się kompromisem, gdzie struktury rządowe są, powiedzmy, we władaniu dyktatury proletariatu.

Niestety w dzisiejszym państwie antyburżuazyjnego rozwoju liberalnego, gdzie ich rozprzestrzeniające się doktryny, pseudo-rewolucyjne tendencje, oczekiwania natychmiastowej antyautorytarnej rewolucji nie są sprzyjające. W każdym wypadku świadome uczestnictwo sił wewnątrz ruchu wolnościowego, ich ciągłe i udokumentowane akcje wspierające edukację i wolność i wzrastająca eliminacja sekciarstwa to elementy, które otworzą drogę do wolnościowej obecności i akcji w przyszłych rozwiązaniach antyautorytarnej rewolucji. Post-rewolucyjna walka jutra będzie trudniejsza niż dziś, ale nie możemy się tego bać. Droga do prawdziwej rewolucji może przebiegać również przez autorytarną, czy tą pseudo-rewolucyjną.

Gdy przychodzi do wspierania walk więźniów „społecznych” czy tych skazanych za przestępstwa niemotywowane politycznie (jednak można by się spierać, że w systemie kapitalistycznym, gdzie ogromna większość ludzi wysyłana do więzień pochodzi z najbiedniejszych i najmniej uprzywilejowanych warstw społecznych, większość osadzonych to więźniowie polityczni), w porządku jest wspierać tych, którzy są skazani np. za przestępstwa wobec własności, ale zdecydowanie nie tych, którzy siedzą za morderstwo, wyłudzenie czy nawet za gwałt? Czy niektórzy więźniowie są na zawsze potępieni za swoje przestępstwa aż tak, aby nie było nic, co mogliby zrobić, aby zasłużyć na polityczne wsparcie i solidarność? W tej kwestii powinniśmy schować swoje różnice na temat policji, sądów i mediów kapitalistycznych i powinniśmy walczyć z odwiecznie propagowanym poglądem, że jednostki skazane i uwięzione na użycie poważnej przemocy i najbardziej „nikczemne działania” powinni być na zawsze demonizowani, pogardzani i ciągle wykluczani z gatunku ludzkiego?

Większość więźniów rzeczywiście znajduje się więzieniu po raz pierwszy za przewinienia i zachowania prawie całkowicie powiązane z doświadczeniem biedy, trudności i wykorzystywania oraz są w większości produktami i ofiarami społeczeństwa nierównych szans i podziałów klasowych. Oczywiście niektórzy z nich lądują w więzieniu z powodu zachowań związanych ze światem przestępczym („kariera kryminalna”) czy takich, które polegają tylko na brutalnym rabunku, ale oni stanowią mniejszość populacji więziennej i, zwłaszcza w przypadku tych, którzy trafili tam z powodu „kariery kryminalnej”, nie narażają się oni na niebezpieczeństwo wcześniejszego wyjścia na wolność poprzez zaangażowanie polityczne wewnątrz więzienia czy poprzez powiązania z radykalnymi grupami politycznymi na zewnątrz. W rzeczywistości więźniowie, którzy angażują się w konfrontację i konflikt z systemem więziennym to ci, którzy są początkowo aresztowani za pełne chaotycznej przemocy i wściekłości przestępstwa.

Czarnoskóry rewolucyjny więzień George Jackson napisał w liście do przyjaciela „Zostałem schwytany i uwięziony w wieku 18 lat ponieważ nie umiałem się dostosować. Gdy czyta się moje akta zebrane przez władze stanowe ma się wrażenie, że to akta dziesięciu mężczyzn. Nazywają mnie w nich bandytą, złodziejem, włamywaczem, menelem, ćpunem i mordercą”. Jackson oczywiście zmienił się przez uwięzienie w politycznego lidera więźniów i oddanego członka Czarnych Panter przed tym, gdy został zamordowany przez strażników więzienia San Quentin w 1971 r.

Różnorodność przewinień, za które więźniowie początkowo trafiali za kratki może być szybko połączona z ich wspólnym doświadczeniem represji i przeciwności losu, oraz oprócz tradycyjnej nienawiści seryjnych gwałcicieli, więźniowie absolutnie nie oceniają wzajemnie swoich przestępstw i szybko nawiązują więzi w swojej walce o przetrwanie. Braterstwo i siostrzeństwo między więźniami, którzy się organizują i walczą to prawdziwie inspirująca i szczera dynamika. Prawdopodobnie w zamkniętym świecie więzienia zamieszkanym przez wyrzutków i łamaczy prawa, jak nazywa ich reszta społeczeństwa, pilnowanych przez osoby przygotowane aby używać przemocy, okaleczać i czasami nawet mordować w imię absolutnej kontroli, „normalne” zachowania i moralność stają się odwrócone i skorumpowane; czy może w warunkach represji, walki i przetrwania to, za co dana osoba poszła siedzieć nic nie znaczy w porównaniu z o wiele ważniejszą potrzebą aby trzymać się razem i wspólnie opierać się systemowi, który traktuje ich wszystkich jak nieludzi, którzy nie zasługują na szanowanie ich podstawowych praw.

Oczywiście, nie da się tego uniknąć, istnieją również konflikty pomiędzy więźniami, często napędzane przez strażników w celu zwiększenia kontroli, niektórzy więźniowie zaczynają współpracować z klawiszami, co kreuje podejrzenia podkopujące zaufanie i solidarność, ale w chwilach kolektywnego i otwartego buntu najbardziej naturalną i odnoszącą sukces tendencją wśród więźniów jest trzymanie się razem i rozwijanie nowego związku, ktokolwiek kimkolwiek był podczas chwil na wolności.

Działacze polityczni na zewnątrz, którzy mają wątpliwości czy należy wspierać więźniów ze względu na przestępstwa, które popełnili być może powinni najpierw rozważyć to: gdy więźniowie buntują się i walczą, znajdują w sytuacji najokrutniejszych i najbardziej brutalnych represji, ponieważ są oni odizolowani i naznaczeni przez państwo i media, wytresowana i zmanipulowana „opinia publiczna” z reguły popiera zachowania systemu więziennego gdy siłą zagania więźniów z powrotem do szeregu. Odmowa rozpoznania i poparcia walki więźniów tylko i wyłącznie ze względu na ich życie przed więzieniem jest równoznaczna z zabraniem pozycji po stronie systemu, który jest przeciwko nim i uznaniem, że dostają to, na co zasłużyli; sugeruje to również zakorzenione uprzedzenia klasy średniej i strach przed klasą pracującą i milczącą zgodę na zasadność istnienia systemu więziennego.

To, że niektórzy więźniowie, bez względu na to jak bardzo używali czy też doświadczali przemocy przed uwięzieniem, zmieniają się radykalnie dzięki doświadczeniu pobytu za kratkami i czasem zaczynają wnikać w radykalną politykę to całkowita prawda. Także odmawianie uznania i poparcia i wsparcia w momentach gdy walczą politycznie to również pozbawianie ich możliwości dokonania wyraźnej zmiany w tych ludziach jako rezultat walki. Tak naprawdę więzienie może być i często jest ciężką próbą dla radykalnej zmiany i głębokiego upolitycznienia się niektórych więźniów, i tak jak we wszystkich miejscach, gdzie represje i opór występują w formie ekstremalnej, więzienia dzięki swojej naturze produkują rewolucjonistów i jednostki, które decydują się na zdecydowaną walkę. W Stanach Zjednoczonych grupy takie jak Czarne Pantery czy SLA (Symbionese Liberation Army) byli aktywnie i teoretycznie przewodzeni przez więźniów i byłych więźniów: George’a Jacksona, Eldridge’s Cleavera, H. Rap’a Browna, Malcolma X itd., którzy wszyscy zradykalizowali się podczas pobytu w więzieniu po byciu skazanym za przestępstwa takie jak rabunek, gwałt, rozprowadzanie narkotyków, stręczycielstwo i poważną przemoc.

Łatwo jest tym, którzy nigdy nie doświadczyli ekstremalnej biedy i dyskryminacji, nigdy nie doświadczyli więzienia i nieludzkiej brutalności, która zachodzi w tym miejscu, być moralnymi purystami na temat zachowania ludzi, którzy tego doświadczyli – jest to powiązane z podejściem średniej klasy opartym na ignorancji, arogancji i brzydzeniu się biednymi, przenika to do charakterów niektórych osób, którzy twierdzą, że nie ma w nich ani krzty zachowań średniej klasy, tak jak niektórzy „anarchiści”.

Oczywiście więzienie nie jest wypełnione miłymi ludźmi i są tam jednostki znajdujące się po obu stronach linii, która dzieli osadzonych, zarówno strażnicy jak i więźniowie, którzy są poważnie odczłowieczeni przez ten system. Trudno jest wyobrazić sobie, aby żyli oni bezpiecznie wśród zwykłych ludzi w społeczności, jednak to, czy więzienie jako instytucja, która jest podstawowym powodem ich odczłowieczenia, powinno istnieć w ogóle to już odrębna kwestia. Chodzi o to, że przez kontekst i naturę środowiska, w jakim odbywać będą się walki wewnątrz więzienia, będą one reprezentowane i napędzane przez ludzi, którzy trafiają tam najczęściej za najbardziej destrukcyjne i brutalne formy zachowań, właśnie dlatego się tam znaleźli i właśnie dlatego państwo używa tych argumentów aby usprawiedliwić swoją brutalność wobec nich na zawsze. Organizatorzy i liderzy największych powstań w Wielkiej Brytanii w latach ’60-tych, ’70-tych i ’80-tych byli osobami, które państwo i media określali jako „psychopaci”, „terroryści”, „gangsterzy” i „mordercy”, jednostki, które niektórzy pryncypialni anarchiści bez wątpienia uznali by za niewartych wyrażenia jakiegokolwiek wsparcia i solidarności.

W więzieniu, tak jak w innych miejscach, gdzie represje są wyjątkowo ostre, a przetrwanie jest ciężkie, walka to nie abstrakcyjny koncept czy idea, to podstawowa potrzeba istnienia i czynnik niezbędny do przetrwania z godnością i uczciwością i przekazuje ona informacje do instynktów osób o tym, kto jest prawdziwym wrogiem.

Prawdziwe wsparcie więźniów, jeśli ma cokolwiek oznaczać, powinno polegać na wyrażaniu tego samego instynktu i wspieranie wszystkich tych w środku, którzy walczą z tym samym wrogiem.

John Bowden

Prison No.6729,

HM Prison Glenochil,

King OMuir Road,

Tullibody,

Scotland FK10 3AD

UK

]]> http://podbrukiem.wordpress.com/2009/01/13/john-bowden-solidarnosc-bez-uprzedzen/feed/ 0 podbrukiem